De laatste dag in Japan

Vandaag, voor we morgen terug vliegen naar huis, naar Yokohama.

Yokohama is een moderne havenstad in de oorlog voor het grootste deel vernietigd, veel moderne hoge gebouwen.

Het hoogste gebouw op onderstaande foto is dan niet het hoogste gebouw van Japan maar heeft wel de snelste lift.

Een stad met een prachtig haven gezicht met een lange moderne brug, en een stad met prachtige luchten en wolkenpartijen, althans vandaag.

Maar ook een stad met de grootste chinatown van Japan, waarvan deze zeer uitbundige tempel een onderdeel is.

Morgen de afsluiting van dit Japan-blog maar dan vanuit Purmerend.

Kamagura

De voorlaatste vakantiedag, morgen nog naar Yokohama, en overmorgen terug naar huis, maar vandaag gaan we samen met Eelco en Haruka naar Kamagura het Volendam van Tokyo.

Na anderhalf uur met diverse treinen zijn we net buiten Tokyo in Kamakura aangekomen, Kleine straatjes met allemaal winkeltjes en natuurlijk tempels, veel tempels.

De eerste die we tegenkomen ligt bovenaan een lange steile trap, een soort stairway to heaven.

En als dit de stairway to heaven is, wat is dit dan? de stairway from heaven?

Een eind verderop in Kamakura komen we het grootste boeddhabeeld van Japan tegen, vroeger stond deze in een tempel maar die hebben ze omheen weggehaald zodat boeddha beter te zien is, was beter voor de commercie denk ik.

Zo ziet het grote bronzen beeld beeld er van buiten met Eelco en Haruka op de voorgrond en zo ziet hij er van binnen uit.

Ze zeggen dat dit boeddha groot is en zeker dit beeld, maar ik denk dat Marga veel groter is.

Een omstreden tempel

De yasukuni-jinja tempel is in Tokyo een min of meer omstreden tempel.

Na de tweede wereldoorlog zijn hier alle oorlogsslachtoffers begraven, niet alleen de overleden soldaten, maar ook de oorlogsmisdadigers hebben hier hun laatste rustplaats gevonden en zijn hier heilig verklaard.

Op zichzelf niet zo erg, maar deze tempel wordt door de rechts-extremisten gebruikt om jaarlijks deze oorlogsmisdadigers te eren.

Toen wij hier vandaag in de buurt van deze tempel aan kwamen reden in de hele omgeving zwarte busjes met met teksten en zelfs raketten erop.

Uit de busjes kwamen mensen in paramilitaire uniformen die naar de tempel marcheerden en daar een dienst hielden.

Door de priesters van deze shintoistische tempel wordt hier gewoon aan meegewerkt.

Zondagmiddag in het Yoyogipark.

Elke zondagmiddag komen verklede mensen naar het Yoyogipark bij het Harakujustation om zich te laten fotograferen.

De één verkleed als pop, de ander als freak.

Maar ook als rocker in een groep optredend op muziek uit de jaren 60

‘S avonds naar een feest in Fussa, de woonplaats van Haruka geweest, Fussa is één van de randgemeentes van Tokyo.

De hele binnenstad was versierd en overal waren eet en drinkstalletjes, veel gegeten en gedronken van Yakitori’s van Kippenkontjes tot sake, niet uit een glas of uit een kommetje maar uit een houten bakje, we hebben er erg van genoten.

Afspraak in Shinjuku

Een paar dagen geleden hadden we een afspraak met Eelco en Haruka bij het metro- en treinstation van de wijk Shinjuku om daar een hapje te eten. Een station met ongeveer tweehonderd in- en uitgangen en waar 3,5 á 4 miljoen reizigers per dag langskomen.

We hadden afgesproken bij de oost-uitgang. Eelco had nog gezegd let op alleen de oost-uitgang, dit is de enige uitgang van de plus minus 200 uitgangen die eenduidig herkenbaar is.

Dit hebben we geweten, gelukkig waren we ruim op tijd. Op het station was het een mierennest van mensen, honderden aanwijzingen voor in- en uitgangen behalve uitgang oost.

Na een half uur zoeken en vragen eindelijk uitgang oost gevonden, en wat bleek er stonden ongeveer tweehonderd mensen net als wij te wachten, want iedereen gebruikt dit punt om af te spreken, maar we hadden het gevonden.

Eelco belde dat hij een kwartiertje verlaat was,  dus gingen we aan de overkant bij de Starbucks een kopje koffie drinken.  We zitten er net 5 minuten komt er een Amerikaanse jongen op ons af en vraagt waar wij vandaan komen. Ik zeg uit Nederland waarop hij zegt dat dacht ik al, dan bent u zeker de vader van Eelco Staphorst.

Stom verbaasd zeg ik ja, waarop hij vertelde dat hij Paul heette en dat hij een medestudent van Eelco was en dat hij bij Eelco een foto had gezien waarop ik stond.

Dus in een stad van 16 miljoen inwoners bij een station waar 4 miljoen mensen per dag langs komen herkend een Amerikaan mij die me één maal op een fotootje heeft gezien, toeval?? nee daar geloof ik niet in.

En ja, we hebben ook erg leuk gegeten in een restaurant wat je als toerist nooit zal vinden. Aan de gevel hangen wel borden en banieren van het restaurant,  maar van het restaurant geen spoor te bekennen. Blijkt dat je in een wat verveloos halletje in een wat verveloze lift moet stappen en dat het restaurant op de vijfde verdieping is en waar elk gerecht of drankje 270 yen kost. Er blijken honderden restaurants in Tokyo zo verstopt te zitten.